لشکریان عمر بن سعد گمان می کردند در جنگ پیروز می شوند.

پیروزی نظامی سی هزار تن بر صد تن! باور داشتند آنان زندگی

می کنند و امام حسین و یارانش کشته خواهند شد. آنان می مانند

و امام و یاران او می روند.

   امام حسین گفت که آنان از مرگ استقبال می کنند و مرگ را بر

زبونی ترجیح می دهند. آنچه اهمیت دارد، بینش و بصیرت است.

انسان بداند از کجا آمده و به کجا می رود. برای چه زندگی می کند

و برای کدام آرمان می میرد. تردیدی نیست که نمی توان از اکثریت

مردم انتظار داشت تا راه و چاه را درست از یکدیگر بازشناسند. به

تعبیر قرآن:

       ما اَکثَرُالنّاسِ وَلَو حَرَصتَ بِمُومنینَ

  بیشتر مردم، هر چند مصر و آرزومند باشی، ایمان نمی آورند

   اما آنچه اهمیـت دارد و حیات بخش است، ترسیـم راه و رفتن برای

انسان ها، برای ملت ها و برای تاریخ انسان است. ترسیم راه روشن

و هدف مشخص.

    و باز به تعبیر قرآن:

   بگو این راه و رسم من است که به سوی خداوند دعوت

می کنم؛ که من و هر کس که پیرو من باشد، برخوردار از

بصیرتیم؛ ...