هفتم محرم بود. عبیدالله فرمان داده بود آب را بر امام و یاران او

ببندند. بی آبی برای آن جمع عاشقان مشکل فرساینده ای شده

بود. عمرو بن حجاج با پانصد نفر در کنار فرات موضع گرفته بودند و

اجازه نمی دادند هیچ یک از یاران امام، آب بردارند.

   سال ها پیش، آن زمانه ای که مولا علی در کوفه بود و در مسجد

جامع آن نماز می خواند و کوفه مقر حکومت او بود، خشکسالی

نگران کننده ای پیش آمده بود.

چنان آسمان بر زمیـن شد بخیل                 

                                     که لب تــر نکردنــد زرع و نخیــل

   مردم نگران و پر دغدغه به نزد امیرمؤمنان آمدند.

   گفت: علیکم بالحسین!

   جمعیت برای نماز باران به صحرا حرکت کردند. حسین بن علی در

پیشاپیش آنان بود. دستانش به سوی آسمان بلند بود. حلقه های

اشک از چشمانش می جوشید.

   طولی نکشید که آسمان را ابر پوشاند. صدای رگبار، صحرا را پر کرد.

قطرات تند باران بر چهره ی آنان می بارید؛ لبحند شادمانی مردم  بود

و تبسم حسین و گونه هایی که قطرات اشک و باران بر آن جاری بود.

باران بی امان می بارید، به حدی که مردم با شتاب از صحرا به سوی

شهر و خانه می دویدند. سطح صحرا را آب گرفته بود. انگار دریاست.

افق تا افق باران بود که می بارید.

   در صفین هم مردم کوفه به یاد داشتند که نخست معاویه و سپاه

او آب را بر روی علی و یارانش بستند. وقتی از کنار چشمه های آب

و برکه ها به کناری رانده شدند، عده ای پیشنهاد کردند که مقابله

به مثل شود. مولا علی مخالفت کرد و گفت: خبر دهید هر وقت و هر

قدر می خواهند، بیایند و آب ببرند ...

  و در این معرکه نیز، همین چند روز پیش بود که سپاه هزار نفره ی

تشنه ی حرّ به کاروان امام حسین رسیدند و قبل از گفت و گو، از

چهره های گردآلود و تفته ی سواران و اسبان، امام دریافت که همه

تشنه اند. به یاران و جوانان بنی هاشم گفت: آنها را سیراب کنید.

خود سر مشک آب را در دست می گرفت و آب از گلوی مشک ها

می جوشید. و امروز همه ی کاروان عاشقان بی آب و تشنه مانده

بودند.

   قحط آب بود!

   آرایش خیمه ها به گونه ای بود که به احتمال از برخی بلندی ها،

فرات دیده می شد. زیرا عبدالله بن ابی حصین ازدی به امام گفت: 

   آب را می بینی؟! می بینی مانند شکم ماهیان در زیر نور خورشید

می درخشد؟! قطره ای از آن را تا مرگ نخواهی نوشید؛ و امام دعا

کرد که خدایا او را تشنه بمیران!