|
متوسطه دوم و درس های ناگفته!
|
||
|
فقط از فهمیدن توست که می ترسند |
در نهارخوری دانشکده، بعد از صـرف غذا، صحبـت از ایـن بـه میـان آمـد کـه چگونـه می تـوان احتمـال وقـوع حوادث را به دست آورد.
ریاضی دان جوانی که در میان جمع بود، سکه ای را از جیبش بیـرون آورد و گفت: اگر سکه را پرتاب کنـم، احتمال اینکه شیـر بیایـد چقـدر است؟
یکی از حاضران گفت: «احتمال» یعنی چه؟
ریاضی دان جوان گفت: این خیلی ساده است.سکه بعـد از پرتـاب می توانـد به دو صـورت بیاید: شیر یا خط. در این مورد فقـط دو حالت ممـکن است. اگر شیر آمدن برای ما مهم باشد، از این دو حالت فقط
یک حالت آن برای ما مناسب است. پس احتمـال یعنی:
«تعداد حالات دلخواه از تعداد حالات ممکن»
کســی که سـؤال کرده بـود گفـت: پس 1/2 احتمـال دارد که شیــر بیاید و 1/2 احتمال دارد که خط بیاید، بله؟!
و ریاضی دان جوان سخن او را تأیید کرد.
برای ادامه مطالعه اینجا را کلیک کنید.
برچسبها: ریاضی, احتمال, شانس, داستان
|+|
نوشته شده در جمعه هشتم اسفند ۱۴۰۴ساعت 8:5 توسط بهمن طالبی
|
درباره وبلاگ
ابزارهای شناخت، شناخت را برای ما میسر می کند.شناخت به مـا جهان بینی می دهد. جهان بینی، ایدئولوژی یعنی بایدها و نبایدها را معلـوم می کند؛ و این جاست که پای عمل به میان می آید.
منوی اصلی
نوشته های پیشین
آرشیو موضوعی
پیوندها
|