آنقدر جامعه را چون کودکی تر و خشک نکنيد و پستانک ولايت به

دهانش نگذاريد. خدايی نکنيد بل خدا را در ميان آوريد! هر جا عدالت

و خلاقيت و رحمت و حرّيت هست، خدا هم هست. خدايی که

ما می شناسيم و می‌‌ پرستيم موصوف به اين اوصاف است. جامعه را

لبريز از عدالت و رحمت و خلاقيت کنيد، خدايی می‌‌شود. به قشور و

ظواهر دل شاد مکنيد و حقيقت را به مجاز نفروشيد. 

             غرّه مشو که گربه ی عابد نماز کرد 

                             از نامه ی سروش به خامنه ای 

                                    یکم دی ماه 1390