خولی بن یزید، سر امام حسین را به نزد عبیدالله بن زیاد برد و برای

خوشامد ابن زیاد خواند:

   بر رکاب من سیم و زر نثار کن که من سرور پرده دار را کشته ام.

   کسی را کشته ام که بهترین پدر و مادر را دارد؛ هنگامی که مردم به

نسب و والایی نژاد خود تفاخر می کنند. 

   ابن زیاد از سخن خولی به خشم آمد و گفت: اگر می دانستی که او

چنین است، چرا او را کشتی؟! چیزی از طرف من، بهره ی تو نمی شود

و تو را به او ملحق می کنم!

   دستور داد گردن او را زدند.