|
متوسطه دوم و درس های ناگفته!
|
||
|
فقط از فهمیدن توست که می ترسند |
شازده کوچولو سراسـر آن صـحرا را که پیمـود فقـط با یک گل برخورد
کرد. گلی که گلبـرگ های کمی داشت.
- سلام! صبح بخیر!
گل پاسخ داد: سلام! صبح شما بخیر!
شازده کوچولو با لحنی مؤدبانه پرسید: آدم ها کجا هستند؟
گل که روزی روزگـاری عبـور کاروانـی را دیـده بود گفت: آدمهـا؟ گمان
کنم ازشان شش هفت تایی باشد. سال ها پیش دیدمشان. ولی خدا
می داند کجا می شود پیدایشان کرد.
گل ادامه داد: ... باد این ور و آن ور می بردشان؛ نه اینکه ریشه ندارند!
این بی ریشگی حسابی اسباب درد سرشان شده!
شازده کوچولو که نشانی از آدمها نیافته بود با گل خداحافظی کرد و
به راه خود ادامه داد.
- خداحافظ!
گل پاسخش داد: خداحافظ!
برچسبها: آنتوان دو سنت اگزوپری, داستان, شازده کوچولو
|+|
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم تیر ۱۳۹۷ساعت 17:4 توسط بهمن طالبی
|
درباره وبلاگ
ابزارهای شناخت، شناخت را برای ما میسر می کند.شناخت به مـا جهان بینی می دهد. جهان بینی، ایدئولوژی یعنی بایدها و نبایدها را معلـوم می کند؛ و این جاست که پای عمل به میان می آید.
منوی اصلی
نوشته های پیشین
آرشیو موضوعی
پیوندها
|