|
متوسطه دوم و درس های ناگفته!
|
||
|
فقط از فهمیدن توست که می ترسند |
از روزگار رفته حکایت کن
از عشق، آشتی
از روستای ساده ی یکرنگی
از روزگاری که تَصَنّع هنوز ...
به زندگی مان سرک نکشیده بود
خنده ها مان طبیعی بود و
دلتنگی ها مان طبیعی
از زمانی که دعوا بین مان معنا نداشت
و قهر کردن، کار مردمان بد بود
حکایت کن از روزگاری که دوستی
حضوری محسوس داشت
و هیچ کس ...
با خنده خنجر نمی زد!
از روزگار رفته حکایت کن.
حسن مهدوی منش
برچسبها: شعر معاصر ایران, حسن مهدوی منش
|+|
نوشته شده در پنجشنبه هجدهم آبان ۱۳۹۶ساعت 20:10 توسط بهمن طالبی
|
درباره وبلاگ
ابزارهای شناخت، شناخت را برای ما میسر می کند.شناخت به مـا جهان بینی می دهد. جهان بینی، ایدئولوژی یعنی بایدها و نبایدها را معلـوم می کند؛ و این جاست که پای عمل به میان می آید.
منوی اصلی
نوشته های پیشین
آرشیو موضوعی
پیوندها
|