یکی از آیین هایـی که در روز عاشـورا برگزار می شود

"رکضة الطـویریج" نام دارد که به معنی دویدن از طویریج

اسـت و آیینی اسـت بسیـار اثـرگذار که مـوجب تسلّـی

قلب سوگواران اهل بیت می شود.

 الطویـریج یا "هندیـه"، شهـری است در میانـه دو شهـر

حلّه (مرکز استـان بابِل) و شهـر کربلا که در زمـان قیـام

حسینی محل زندگی قبیله ی "بنی اسد" بود. زنان این

قبیله بعد از شنیدن خبر جنـگ سربازان ابن زیـاد با امام

حسیـن و یارانـش، مـردان خود را برای همراهی و کمک

به امـام و یارانش تشویـق کردنـد و مـردان قبیله همگی

هروله کنـان به طـرف دشت کربـلا شتـافتند ولی دریغ و

درد که وقتی به آنجا رسیدنـد با اجسـاد مطهـر شهدا و

خیمه های سوخته روبرو شدند. در این حال امام سجاد

را در حال دفن اجساد دیـده به یاری او رفتنـد، و امـام به

ترتیبی که امروز می بینیـم، محل قبـور پدرش اباعبـدالله 

الحسیـن،عمویش ابوالفضل عبـاس و دیگر یاران امـام را

معلوم می کند.

   به یاد این واقعه، هر سالـه عـزاداران با پـای برهنـه و

هرولـه کنان در حالی که یا حسین یا حسین می گویند

و بر سر و صورت خود می زنند از منطقه ی طـویـریج در

10 کیلومتری دشت کربلا به سمت حرمیـن حسینی و

عباسـی حرکـت می کننـد. این مـراسم که قبل از ظهر

عاشـورا آغاز می شود، به گونـه ای ادامـه می یابـد که

عـزاداران در موقـع اذان ظهـر به مـحل تـاریـخی برپـایـی

خیمه های اهل بیت امام و اصـحاب ایشان در سال 61

هجری قمری در منطقه ی "المُخَیَّم" می رسند.

   در این زمان با حمله نمـادین تعدادی از اسب سواران

به خیمه هـای برپـا شـده و آتـش زدن آنهـا، عزادارن به

خاموش کردن خیمه ها پرداخته، بعد از نماز ظهر دوباره

به حالـت هرولـه به سمـت حرمین می رونـد تا این که

بالاخره به حریـم کوی دوسـت وارد می شوند. 

   رکضة الطویریج هر ساله در روز عاشـورا به یاد اقدام

قبیله ی بنی اسـد و دیر رسیـدن آنها به میدانگاه کربلا

با سوز و گداز خاصی برگزار می شود و پیرامـون آن در

سالهای مختلف داستانهای فراوانی نقل می شود که

یکـی از ناب ترین آنها، داستـان مشـارکت علامـه سید

محمد مهـدی بحرالعلوم، مـرجع وقت شیعیـان در بیش

از 200 سال قبل می باشد. علامه که به همـراه جمع

کثیری از مردم کربلا برای استقبال از عـزاداران طویریج

به بیرون شهر رفته بود در حال مشاهده گروه عزاداران

بود که یکبـاره کفش ها را از پا درآورده و جمع تماشاگر

مـردم را رهـا کـرده و به جمـع عـزاداران می پیـونـدد و

همـاننـد آنان به سمــت حرمیـن حسینـی و عبـاسـی 

شـروع بـه دویـدن می کند و بر سـر و سینـه می زنـد.

اطرافیان که از این رفتار ایشان متعجب می شوند و آن 

را در شـأن ایشان نمی دانند، خود را به او می رسانند

تا بلکـه مـانعش شـونـد؛ علامـه به آنـان تَشـر می زنـد

و می گویـد که بـه خدا سوگنـد که امـام زمـان (عج) را

در میان عـزاداران رکضـة الطویـریـج دیـدم و برای همین

دنبال ایشـان به راه افتـادم.

   در چند سال گذشته بسیـاری از زائران ایرانی که در

مراسم عـاشورای حسینـی در کربلا شرکت می کنند،

اصرار زیادی به شرکت دراین آیین عاشقانه و حماسی

دارند.

   این مراسم که با حضـور میلیونها نفر از مـردم همراه

است، معمولا سه ـ چهار ساعت به طول می انجامـد

و حوالـی ساعت 3 یا 4 بعد از ظهـر عاشـورا به اتمـام

می رسد و به معنی پایان مراسم حماسی عاشورای

حسینی نیـز هست.