متوسطه دوم و درس های ناگفته!
 
 
فقط از فهمیدن توست که می ترسند
 

 

       تو به من خندیدی و نمی دانستی

      من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

                    سیب را دزدیدم

              باغبان از پی من تند دوید

                 سیب را دست تو دید

               غضب آلود به من کرد نگاه

     سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

                      و تو رفتی و هنوز

         سالهاست که در گوش من آرام آرام

      خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

         و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

       که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت؟!

 

 

 

 

                         جوابیه فروغ به حمید مصدق

 

                        من به تو خندیدم

                     چون که می دانستم  

 تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی

                    پدرم از پی تو تند دوید

        و نمی دانستی باغبانِ باغچه ی همسایه

                        پدرِ پیر من است

                        من به تو خندیدم

 تا که با خنده ی تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

 بغض چشمانِ تو لیک، لرزه انداخت به دستان من و

      سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

                      دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه ی تلخ تو را

             و من رفتم و هنوز سالهاست که

                     در ذهن من آرام آرام

                   حیرت و بغض تو تکرارکنان

                          می دهد آزارم

           و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

          که چه می شد اگر باغچه ی خانه ی ما

                          سیب نداشت؟!

 


برچسب‌ها: حمید مصدق, فروغ فرخزاد, شعر معاصر ایران
 |+| نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم اسفند ۱۳۹۸ساعت 0:0  توسط بهمن طالبی  | 
  بالا