آخرین روزهای سال اول دبیرستان را که می گذراندم بازرس

آموزشی به کلاس ما آمد و پنج لغت را به ما دیکته کرد که

بنویسیم. یکی از کلمات «قوری» بود که نتوانستم آن را درست

بنویسم. معلم ما کوشید با ضربه ی خفیف نوک کفشش مرا به

اشتباهم متوجه سازد اما من متوجه نشدم. من نمی توانستم

تصور کنم که او می خواست من از روی ورقه ی همشاگردیم

اشتباهم را تصحیح کنم. خیال می کردم که معلم ما آنجا حضور

دارد که مراقب باشد ما از روی ورقه ی یکدیگر ننویسیم. نتیجه

آن شد که تمام بچه ها به جز من تمام کلمات را درست نوشتند.

فقط من کودن و ابله بودم. معلم ما بعدا" سعی کرد مرا به این

بلاهت متوجه سازد، اما این کوشش او هم  بی نتیجه ماند.

هرگز نتوانستم هنر نوشتن از روی ورقه ی دیگران را بیاموزم!

                                    مهاتما گاندی

              رهبر استقلال هند از یوغ استعمار انگلیس