|
متوسطه دوم و درس های ناگفته!
|
||
|
فقط از فهمیدن توست که می ترسند |
داخل طویله.روز
اسلام وارد طویله می شود.پشت سرش دیگران،مشد
جـبّـار هـم وحشت زده آخرتـر از همـه،داخل می شود.
اسلام و کـدخدا جلوتر می رونـد.اسـلام بـا خوشحـالی
ساختگی:
اسلام:سلام علیکم مشدی!
حالت خوبه،دماغت چاقه؟
مشد حسن جواب نمی دهـد و سـرش همچنـان تـوی
آغل است.
اسلام بلندتر حرف می زند.
اسلام:هی مشدی!
مشد حسن!با توام!
مشـد حسن سـرش را از کـاهـدان بـیـرون می آورد و
تندتند می جود و خیره به اسلام می نگرد.
اسلام:حالت خوبه مشدحسن؟
مشد حسن با صدای گرفته می غرد.
مشد حسن:من مشد حسن نیستم!
کدخدا:چی می گی مشدی؟
تو مشدحسنی!
مشدحسن به کدخدا خیره می شود.
مشد حسن:نه،من مشدحسن نیستم.
با لگد زمین را می کوبد.
مشد حسن:من گاو مشدحسنم!
کدخدا:این جوری نگو مشدحسن!
تو خود مشدحسنی،مشدحسن خودمونی!
مشد حسن با لگد زمین را می کوبد.
مشدحسن:من گاوم!من گاو مشدحسنم!
عباس:این حرفو نزن مشدحسن!
خدای نکرده اگر پوروسی ها بفهمن
میان می دزدنت ها!
پسر مشد صفر:میان دخلتو میارن ها!
مشدحسن سرش را بالا می آورد.
مشدحسن:نه،نه،پوروسی ها نمی تونن،
مشدحسن نشسته اون بالا مواظب منه!
همه مبهوت هم دیگر را نگاه می کنند.
کدخدا:تورو خدا دست بردار مشتی،
تو کجات گاوه؟
مشدحسن خشمگین و کلافه می شود.
کدخدا:تو چه جور گاوی آخه؟
عباس:اگه گاوی دمت کو؟
کدخدا:ها؟شاخت کو؟
مشـد حسـن در حـالـی که دور طــویــلــه مـی دود و
می چرخد،دست به فریاد می گذارد.
مشدحسن:آهای مشدحسن!مشدحسن!
پوروسی ها ریخته ن این جا،
می خوان منو بدزدن،
می خوان سر منو ببرن.
می خوان منو بندازن تو چاه!
آهای مشدحسن،به داد گاوت برس!
به داد گاوت برس!به داد گاوت برس!
زانـوانـش خم مـی شـود و کـنـار سـکـوی طویله درهم
فشرده می شود.
اسلام با احتیاط چند قدم جلوتر می آید.
اسلام:خیله خب گاو مشدحسن.
ما داریم می ریم.
ما پوروسی نیستیم.
من اسلامم،اینم کدخداست،
این پسر مش صفدره،اونم عباسه،
همه مال این ده هستیم.
ما داریم می ریم،تو هم بگیر بخواب!
مشد حسن آرام شده جواب نمی دهد.اسلام با جرئت
نزدیک تر می شود.
اسلام:چی می خوای برات بیارم گاو مشدحسن؟
مشد حسن بـا نـالـه ای که انـگـار از گلوی گاوی بیرون
می آید.
مشد حسن:آب...آب،آب،آب،آ...آ...آوو.
جماعت آرام آرام از طویله خارج می شوند.
گاو
غلامحسین ساعدی
برچسبها: داستان, فیلمنامه, فیلمنامه ی گاو, غلامحسین ساعدی
ابزارهای شناخت، شناخت را برای ما میسر می کند.شناخت به مـا جهان بینی می دهد. جهان بینی، ایدئولوژی یعنی بایدها و نبایدها را معلـوم می کند؛ و این جاست که پای عمل به میان می آید.
|