جمع امر به معروف و نهی از منکر به صورت یک حکم  

واحد،به ما می آموزد که تحقق حقیقت،بی نفی باطل، 

تلاش برای عـدالت بـدون مبـارزه با ظلـم، و بیـدار کردن

مردم، بدون کوبیـدن عوامـل خواب، یک شیـوه اسلامی

در کار اجتماعی نیست. سنـت پیغمبـر و عتـرت نیز این

درس نظری را عملا" می آموزند. آنچه سخت شورانگیز

و آموزنده است این است که اسلام با یک جمله شروع  

می شود که حکایتگر تمامـی اسلام  است و آن شعـار  

توحیـد است که نهضـت اسلام  سه سال اول بعثـت را  

تنها بر آن تکیه داشت: 

                            لا اله الا الله

   قیـام عـاشـورا نیـز بـه تـعبـیـر شـخص امـام، یکـی از

شکل های امر به معروف و نهی از منکر است.  

   امـر به معـروف و نهی از منکـر؛ یعنی رسالـت فرد در  

سـرنـوشت جامـعـه ی خویـش و رسـالتـش نسبـت به

مکتـب اعتقـادی اش؛ یعنی همان مسئولیت روشنفکر، 

مسئـولیت یک انسان مسلکـی، یک انسان وابسته به  

زمان و به انسانیت امروز...