تو سیارک بعـدی مِیـخواره نشستـه بود. هر چند دیدار بسیار کوتـاه بود

اما شازده کوچولو را به غمی بزرگ فرو برد!

    شازده کوچولو به میخواره که ساکت و بی صدا پشت یک مشت بطری

خالی و یکی دو تا بطری پر نشسته بود گفت:

   - چه کار می کنی؟

   میخواره با لحن غمزده ای گفت:

   - مِی می زنم، مِی می زنم، جام پیاپی می زنم.

   شازده کوچولو پرسید: می می زنی که چه بشود؟

   و میخواره جواب داد: که فراموش کنم.

   شازده کوچولو که حالا دیگر دلش برای او می سوخت پرسید: که چی

را فراموش کنی؟

   میـخواره سرش را پایین انداخت و گفت: سرشکستگیم را!

   شازده کوچولو که دلش مـی خواست دردی از او دوا کند پرسیـد:

   - سرشکستگی برای چه؟

   و میخواره جواب داد: سرشکستگیِ میخواره بودنم!

    بعد از آن دیگر چیزی نگفت. شازده کوچولو که می دید آن مرد به کلی

خامـوش شـده؛ راهش را گرفـت و رفـت. همان طور که می رفـت با خود

اندیشیـد: این آدم بزرگ ها راستی راستی چه قدر عجیبند!