من خجلم که به چشمانت

که عاشق و درمانده ی آنها هستم نگاه کنم؛

چرا که چندی پیش در کوه پسر بچه ای را دیدم

که نگاهی بسیار عاشق تر از نگاه من داشت،

و به دختری با همان نگاه می نگریست

و از عشق بی پایان خویش به او،

زیبا و با زمزمه سخن می گفت،

چندان که دخترک سرانجام دل سوخته گفت:

علیرغم جمیع دشواری ها،

من، زیستن با تو و تمام مشتقاتش را می پذیرم.

پس چرا به جای عاشقانه و پنهان کارانه نگاه کردن،

زندگی مشترک عاشقانه یی را آغاز نکنیم؟!

و پسرک چنان گریخت ... 

که گویی از جهنم مسلم می گریزد!