چنان فشرد سرانگشت درد، نای مرا

که نشنود پس از این گوشِ کس نوای مرا

چنان شکسته نفس در گلوی خسته ی من

که تاب آه ندارد دل شکسته ی من

چنان در آتش رنج و عذاب می سوزم

که تیره تر ز شب دوزخی ست هر روزم

ببین به مردم چشمم که غرقه در خون است

قیاس کن در این ورطه، حال دل چون است

چو لاله از دل خونین من خبر دارد

شگفت نیست گر این داغ بر جگر دارد

منم که عمر گران مایه را هدر کردم

قسم به عصر، که خاسر منم، ضرر کردم

دریغ و درد که محصول عمر شد بر باد

از این تغابن افسوس و ز این زیان فریاد

ز نقد عمر که شد صرفِ ناروا خجل ام

به مردمی که ز کردار خویش منفعل ام

حباب وار سرم پُر ز باد نخوت بود

دلم اسیر هوی، تن رهین شهوت بود

به روی دل همه ابواب معرفت بستم

ز حق بریده و با نفس شوم پیوستم

به طرز خامه سخن از سرِ گزاف زدم

مدام یاوه سرودم، هماره لاف زدم

سخن که فصل ممیّز به نوع انسان است

یگانه معجزِ باقی به نصِّ قرآن است

سخن که هست نخست اوستاد آن یزدان

گواه صدق بر این گفته سوره ی رحمان

قلم که پایه ی قدرش بود چو عرش بلند

که کردار ز رفعت بدان خورَد سوگند

قلم که رشحه اش فیض ز کاربرد و اثر

ز خون پاک شهیدان است بی گمان برتر

بدیدم این همه را من به سخره دارم خوار

زهی وقاحت و فریاد از چنین کردار

مرا ست دعوی باطل کز اهل ایمانم

اسیر پنجه ی شرک است دامنِ جانم

ز تُرّهات، بتی بهر خویش ساخته ام

چو سامری که به زرّینه گاو برَد نماز

بر آستانه ی پندار سر نَهم به نماز

دگر ز خالق و از درد خلق بی خبرم

از آن که نیست به کس جز به خویشتن نظرم

کسی که فتنه ی شرک است، مرد دین نبود

محقَّق است که خودبین، خدای بین نبود

زهی وقاحت اگر لاف شاعری دارم

که نیست شاهد صدقی گواه رفتارم

کلام شاعر بیدار، بانگ توحید است

که گرم و روشن و تابنده همچو خورشید است

کلام شاعر بیدار، رنگ خون دارد

ز عشق، صبغه و سرمایه از جنون دارد

کلام شاعر بیدار، نفخه ی صور است

که جان به مرده دمد، گرچه خفته در گور است

کلام شاعر بیدار، قصّه ی درد است

حدیث اشک ز خون سرخ و چهره ی زرد است

کلام شاعر بیدار، مرگِ بیداد است

به کاخ ظلم  ــ به کردار ــ صرصرِ عاد است

قلم سلیح نبرد است در بنان دبیر

به عرصه، درگه پیکار، برتر از شمشیر

صفیر خامه ی مردان به عرصه ی پیکار

به گوش خصم بود، همچو غرّش رگبار

مده به خیره، تن و جان خویش را آزار

اگر تو راست کلامی، چنین بیا و بیار