[امید]

تو رفتی دیگری آمد که او هم می رود فردا
دلم دیگر به تنگ آمد از این بدرود جان فرسا
به دنبال تو بی پروا هزاران ره که پوییدم
نسیم و ساق هر گلشن هزاران غنچه بوییدم

                    به دلـم امید دادم غزل و ترانه خواندم
                    به میان دشت سینه گل آرزو نشوندم

به لب نام تو آوردم چه در مستی چه هوشیاری
نبودی از نظر غایب چه در خواب و چه بیداری
تو اما راه خود رفتی چو رودی سوی دریاها
ولی من ساکت و خاموش بسان بهت صحراها

                     به دلم امیـد دادم غزل و ترانه خواندم
                     به میان دشت سینه گل آرزو نشاندم

تلاشی بی ثمر کردم ولیکن غصه باقی ماند
خروش و بانگ و فریاد و حدیث و قصه باقی ماند
ز پا افتاده ام دیگر نوائی سر نخواهم داد
درختی بی ثمر هستم که دیگر بر نخواهم داد

                     به دلـم امید دادم غزل و ترانه خواندم
                     به میان دشت سینه گل آرزو نشاندم
                                 به دلم امید دادم
                                 به دلم امید دادم