نوشته ای بر سر در خانقاه عارف بزرگ ابوالحسن خرقانی، که

خود می تواند فلسفه ای شکوهمنـد برای سیـاست یک کشور

و بلکه جهان باشد.

         از گذشتگان خود مدارا، تسامح و تحمل را بیاموزیم!

   معیشت خرقانی بر خلاف دیگر صوفیـان، از کشـاورزی و کار بر روی

زمین تأمیـن می شد. وی در کنار کسـب علـم و عبـادت، سومین راه

نـزدیکـی به خدا را «کـار و تـلاش مـعـاش» مـی دانـست.  به دیـد او

داشتن حرفـه برای کسب حلال برای صوفـی ضـروری بود.

   خانقاه او هم بیشتر رباط مسافـران و سرپناه غریبان بود تا زاویه ی

ریاضت درویشان؛ که آن نیز از کسب و کار وی اداره مـی شد.

   آورده انـد که در مجلسـی، سـخن از «کـرامـت» رفـت و هـر یـک از

حاضـران چیـزی گفت. شیـخ گفت: «کـرامت چیـزی جز خدمـت خلـق

نیست.»