انسان

نقطه ای است میان دو بی نهایت:

بی نهایت لجن،

و بی نهایت فرشته.

  این روزها با شنیـدن بعضی صحبـت ها و رفتـارهـا، این سخن دکتر

شریعتی در ذهنم تداعی می شود.

   افرادی در جامعه ی ما وجود دارند که سرتا پا تفرعن و تکبر هستند

ولی دیگران را مستکبر می خواننـد و آنان را به فرعونیـان عالم تشبیه

می کنند. کسانی که آن قـدر احمـقند که فکر می کننـد یـاوه هایشان 

بـاور مردم می شود! آدم وقتی این رفتارها را می بیند، به یاد گفته ی

شریعتی عزیز می افتـد که این «نقطه» ی مستعد چقدر می تواند در

میان این دو قطـب نوسـان کند. امیـدوارم که راکد نباشیـم و استـعـداد

حرکتـمان را برای سیـر به سوی بی نهایـت فرشتـه به کار گیـریـم، نه

بی نهایـت لـجن!